Nienawidzę gdy nie mogę być sobą. Gdy ludzie patrzą na mnie jak na osobę pochodzącą z innego gatunku. Gdy między sobą robią błazeńskie miny, a przy mnie zakładają maski. Nienawidzę gdy muszę udawać, że w ogóle tego nie dostrzegam.

Nienawidzę gdy coś nie dzieje się po mojej myśli. Gdy staram się jak najmocniej potrafię. Bo tak rzadko się staram, a nie dostaję za ten wysiłek ani krzty wynagrodzenia.

Nienawidzę gdy muszę się hamować. Gdy muszę być pod czyjeś dyktando, porządna, nieugięta. Gdy ktoś karze mi założyć worek na głowę, a ja nie mam innego wyboru jak bez słowa wykonać to.

Nienawidzę gdy ktoś tłumaczy mi co mam powiedzieć. Jakbym sama nie miała języka, jakbym nie miała swojego zdania, nie umiała poskładać kilku słów w całość.

Nienawidzę gdy ktoś na siłę chce okazać nade mną swoją wyższość. Gdy odsuwa mnie jako człowieka i widzi tylko zabawkę do manipulacji. Wiem kiedy jestem szmacianą lalką, a kiedy jestem człowiekiem. Chociaż będziesz mówić, że lalka ma w sobie tyle samo człowieczeństwa.